Wczoraj grozili, dziś kuszą dziesiątkami nowych tras. Ryanair gra z kolejnym krajem UE w swoją ulubioną grę

Ryanair już tak ma…

Powyższy przykład jasno pokazuje strategię negocjacyjną Ryanaira. Gdy pojawiają się nowe daniny lub podwyżki opłat, grozimy zamykaniem tras lub nawet ograniczamy ofertę, by wywrzeć presję na dany kraj lub lotnisko, potem kusimy dużym wzrostem i… zazwyczaj stawiamy na swoim. Ten scenariusz powtarza się regularnie, zmieniają się tylko kraje – te stawiane za wzór postępowania i te, które „nie rozumieją rynku”, jak mawiają menedżerowie z Ryanaira. Czy ta strategia działa? Przykład Grecji pokazuje, że tak, choć nie zawsze.

Dobrym przykładem, kiedy agresywna retoryka irlandzkiej linii trafiła na minę, są Węgry, gdzie od 1 lipca linie lotnicze muszą opłacać podatek od ponadnormatywnych zysków w wysokości 10 EUR od każdego wylatującego pasażera. Abstrahując już od sensowności tego podatku (i faktu, że po pandemii i w związku z drogą ropą lwia część linii notuje straty i nie ma mowy o żadnym zysku), w tym przypadku można napisać, że trafiła kosa na kamień. W efekcie zwyczajowe groźby Ryanaira skończyły się wzajemną pyskówką między Michaelem O’Learym i węgierskimi politykami, śledztwem węgierskiego urzędu ochrony konsumentów i błyskawiczną karą dla Irlandczyków w wysokości ponad 3 mln PLN. Trudno obstawiać, jak i kiedy skończy się ten konflikt – na razie O’Leary powiedział, że tak długo, jak długo podatek nie zostanie zniesiony, jego linia nie zamierza rozwijać się na Węgrzech.

Równie bojowy Ryanair jest też w innych krajach, np. w Portugalii, gdzie zarzucał miejscowemu rządowi blokowanie slotów na lotnisku w Lizbonie i faworyzowanie narodowej linii TAP. Czy też w Belgii, gdzie na razie przewoźnik zamknął na zimę swoją bazę w Brukseli z powodu podwyżki podatków lotniczych, ale (zapewne dając miejscowym szansę na rehabilitację) przynajmniej na razie nie zawiesił połączeń.