Fly4free.pl

Tamanrasset miasto graniczne i niekończące się ulice targu zwierząt. Owce i kozy zebrane razem w ciasnych zagrodach z patyków, białe dromadery z małymi, umieszczone jakby z szacunkiem w dużych i oddzielnych boksach. I śmieci, wszędzie śmieci, torebki, butelki, papiery i inne wynalazki ludzkości. Sprzedawcy, gromady bosych żebrzących dzieci, chłopaki szukające pracy, Tuaregowie z Mali i z Nigru, niscy nigryjscy Hausa i wysocy Tubu z Czadu, którzy przywędrowali aż do południowej Algierii razem z biznesem poszukiwania złota, algierscy Arabowie i Tuaregowie, potomkowie czarnych arabskich niewolników i nielegalni imigranci, w drodze do lepszego życia. Paczki sprowadzanego z daleka siana, pokazują jak zmienił się klimat, bo pasterze nie mogą już wyżywić swoich zwierząt pasając je po prostu na pustyni koło Tamanrasset. Ostatnimi czasy mięso, będące ulubionym składnikiem kuchni zarówno Arabów jak i Tuaregów, podobno z tego powodu strasznie podrożało.
Czułam przez okno tą energię ludzką. Ale moi Tuaregowie, bojąc się o mnie, kazali mi trzymać podniesioną szybę. Przez otwarte z przodu okno do samochodu wpadał śmierdzący zwierzętami, zatykający, brudny kurz. Pomyślałam sobie, że gdybym nie nosiła męskiego tagelmustu, podwójną warstwą chińskiej bawełny chroniącego mi usta i nos, to chyba bym kupiła sobie na rynku w Tamanrasset nikab, żeby mi zasłaniał twarz.

Fajny tekst, dobre pióro:)
Wygląda jak próbka czegoś większego.
Można liczyć na więcej?