Bali ma dość żebroturystyki. „Przekażemy takie osoby do ambasady”

Mają plecaki, plan na dalszą podróż i chęć poznawania świata – na pierwszy rzut oka wyglądają jak zwykli backpackerzy. To, co odróżnia ich od budżetowych podróżników, to żebranie. Bo zamiast zarobić na swój wyjazd, wolą wyciągać rękę po pieniądze od miejscowych.

Tajlandia przetarła szlak

Teraz ich temat wraca niczym bumerang, bo kolejne miejsce ma dość takiego procederu i nie zamierza dłużej przymykać oczu na kontrowersyjny sposób finansowania podróży. Władze na Bali zapowiedziały, że wszystkich żebrzących turystów będą przekazywać odpowiednim służbom.

– Cudzoziemców, którzy nie mają pieniędzy lub udają, że tak jest, odsyłamy do ambasady – zapewnił Setyo Budiwardoyo z urzędu imigracyjnego w oficjalnym oświadczeniu. – Musimy kontrolować sytuację i w razie potrzeby przerzucać opiekę na placówki dyplomatyczne. Wolałbym nie podawać jedzenia ludziom, którzy oszukują – dodał.

Władzom zależy przede wszystkim na pozbyciu się takich osób z ulic i zmniejszeniu kosztów, jakie często ponoszą kraje przez bezmyślność turystów. Są jednak świadomi, że dalsze działania mogą być ograniczone, bo większość takich osób przebywa w kraju legalnie i nie łamie prawa.

To jednak nie znaczy, że nie ma skutecznego sposobu na walkę z problemem. Dwa lata temu Tajlandia niespodziewanie zaczęła bardzo skrupulatnie egzekwować przepisy wjazdowe – zwłaszcza wobec tych, którzy odwiedzają ją wielokrotnie w krótkich odstępach czasu. Na granicy funkcjonariusze żądali nie tylko okazania paszportu, ale także zapasu gotówki „potrzebnego na czas pobytu”, który w tym kraju wynosi 10 tys. THB (ok. 1000 PLN) i biletu powrotnego. Przez krótki czas kontrole były bardzo intensywne i wymierzone w konkretny typ ludzi – tym samym Tajlandia dała znak, że kto nadmiernie korzysta z jej gościnności, zawsze może spodziewać się problemów.

Żebroturyści to współczesna plaga?

I trudno się dziwić, bo choć można ich zobaczyć także w Europie, to szczególnie w Azji Południowo-Wschodniej żebroturyści stali się bardzo poważnym problemem. Bez trudu można ich spotkać na ulicach Bangkoku, Hanoi czy Kuala Lumpur. Nie brakuje ich też w bardziej turystycznych lokalizacjach – Ubud, Phuket, Hoi An, Siem Reap – wszędzie tam wystarczy przejść się głównymi ulicami, by natknąć się na Brytyjczyków, Rosjan, Australijczyków, Niemców, a czasem i Polaków, którzy „nie mają pieniędzy na dalszą podróż”.

– Dwóch Holendrów z plecakami, siedzących na jednej z głównych ulic handlowych Pekinu i karton, na którym było napisane: „Skończyły nam się pieniądze na podróż, jedziemy dookoła świata, wesprzyj nas”. Jeden z nich sprawdzał coś na swoim iPhonie, obydwaj mieli na sobie porządne ubranie – wspominał Paweł Kunz na łamach Fly4free.pl – Wybrali się w roczną podróż dookoła świata. Każdy z nich wziął ze sobą po 2000 EUR, pieniądze skończyły im się już w Chinach, więc zbierają na dalszą część wyjazdu, nie chcąc wracać do domu – pisał.

To właśnie dlatego w języku angielskim tacy ludzie zyskali miano begpackerów, czyli mówiąc po naszemu po prostu żebroturystów.

Mimo tego, zdania podróżników na temat żebrania są podzielone. Jedni uważają, że nikomu nic do tego, jak kto zdobywa pieniądze na wyjazdy, inni nazywają to żenadą i wykorzystywaniem lokalnej społeczności, a niektórzy pytają, czym to się różni od crowdfundingowych zbiórek organizowanych jeszcze przed podróżą – wszak tu i tu zbieramy pieniądze od obcych? I poniekąd każdy ma rację. Pozostaje jednak pytanie, czy żebranie w miejscach, których mieszkańcy są kulturowo czy religijnie przyzwyczajeni do dzielenia się – bo wierzą w karmę lub uznają jałmużnę za jeden z filarów swojej wiary, nawet gdy sami nie do końca mają za co się utrzymać – naprawdę jest w porządku?