Fly4free.pl

Qingcheng Shan
https://maps.app.goo.gl/uAV6ELSifQoZDgTJ7

Qingcheng Shan to wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO góra o wysokości 2434 m.n.p.m. położona na północny zachód od Chengdu. Uchodzi za miejsce narodzenia taoizmu i ma wielkie znaczenie wśród wyznawców tej religii - w II. wieku naszej ery nauczał tam Zhang Daoling, uważany za jedną z głównych postaci w historii taoizmu. Nawet bez aspektu religijnego jest to bardzo ciekawy trekking na nie tak małą (z polskiego punktu widzenia) wysokość, oraz świetny sposób na aktywną jednodniową wycieczkę z Chengdu. Ja wyruszyłem z centrum miasta po 8:00 rano i byłem z powrotem w hotelu ok. 22:00.

Dojazd z centrum Chengdu do stacji Qingchengshan zajmuje ok. 1.5 godziny - najpierw linią metra nr 2, a następnie po przesiadce w Xipu, jedną z podmiejskich linii kolejowych. Następnie ze stacji czeka Was ok. 20-30 minut spaceru do kas biletowych (można podjechać melexem, ceny nie znam).



Bilety wstępu: 80 RMB, dodatkowo kolejka gondolowa (35 RMB do góry, 25 RMB w dół)

Po sprawdzeniu biletów i wejściu na teren Qingcheng Shan czekają na Was setki schodów, którymi trzeba się wdrapać pod górę do stacji kolejki gondolowej, która zabierze Was w górne partie masywu. Dla leniwych jest opcja "taxi" (usłyszałem cenę 200 RMB, pewnie da się coś stargować).




W obrębie masywu znajduje się 11 świątyń taoistycznych, które można zwiedzać po drodze z górnej stacji kolejki na szczyt, oraz w trakcie zejścia (można schodzić do górnej stacji kolejki inną trasą). Dla laików - świątynie taoistyczne łatwo odróżnić od buddyjskich, gdyż zamiast postaci Buddy prezentują wojowniczo wyglądające wizerunki bóstw z panteonu taoizmu. Tradycyjnie dostępne są też sklepiki z napojami i pamiątkami, knajpki z jedzeniem oraz parę kawiarni/herbaciarni.




Wyjście na sam szczyt nie jest wyzwaniem ponad siły, lecz wymaga pokonania setek (a raczej kilku tysięcy) schodów, więc co najmniej dobra kondycja fizyczna jest wskazana. Całość trasy ze spacerem do kas biletowych i szwędaniem się po ścieżkach na górze zamknęła się w moim przypadku w ok. 20km (korzystając z kolejki gondolowej w obie strony). Część szlaku prowadzi przez las i dla osób lubiących trekking na pewno będzie ciekawym doświadczeniem. Na szczycie znajduje się świątynia oraz pagoda, spod której można podziwiać panoramę całej okolicy.





Niewątpliwym plusem dość wymagającego szlaku jest brak tłumów ludzi - chyba nie ma innej opcji dostania się na sam szczyt jak pieszo. Na pewno jeszcze lepsze widoki są przy mniej zachmurzonym niebie (na zdjęciach połowa listopada), chociaż z kolei jak usłyszałem w lecie pomimo wysokości wysoka temperatura robi swoje i ponoć najlepszy czas na wyjście na Qingcheng Shan to wiosna lub jesień.

Trochę podobny klimat do większej i bardziej znanej Emei Shan. Tam też wychodzi się tysiącami schodów, pamiętam potem solidne zakwasy.

Orientujesz się, czy na Qingcheng Shan przy świątyniach po drodze jest możliwość noclegu, czy też wszyscy to traktują jako jednodniowy wypad? Z Emei Shan bardzo miło wspominam nocleg po drodze, gdzieś w połowie góry, przy jednej z świątyń osiągalnych tylko pieszo.

To raczej jednodniowa wycieczka (wejście pod górę nie ma raczej porównania z Emei Shan, gdzie jest bodajże 14000 schodów), ale sądzę że jakby podrążyć temat to gdzieś przy którejś świątyni znaleźli by łóżko. Ja na Emei Shan wyjechałem większość kolejką Była ochota wejść pieszo, ale trafiłem tam po pięciu czy sześciu dość intensywnych dniach pod rząd i po prostu obawiałem się że nie wyjdę w jeden dzień.

W jeden dzień pieszo na Emei Shan to byłby wyczyn. Szczyt jest na 3100, klasyczną trasą startuje się z poniżej 1000 m, nie pamiętam dokładnie, chyba nawet z jakichś 500-600 m npm. W każdym razie więcej przewyższenia niż jakakolwiek tatrzańska wycieczka.
Przy czym najlepiej wspominam fragmenty około połowy trasy, które (przynajmniej wtedy - byłem w 2006) były poza zasięgiem kolejek i dojazdu drogą. Brak tłumów, sporo świątyń, knajpki przy świątyniach, tropikalny las, małpy i schody, schody, schody... Wyżej zaczynało się robić dość mglisto, klimat jak ze starych chińskich rycin. A od (chyba) 2600 m w górę aż do samego szczytu znowu zrobił się fragment osiągalny kolejką i drogami i tam już tłum i tandeta.

Qingchen Shan przez jakiś czas też rozważałem, ale w końcu się tam nie wybraliśmy - może kiedyś do nadrobienia.