Akceptuję i chcę ukryć komunikat Fly4free.pl korzysta z technologii, takich jak pliki cookies, do zbierania i przetwarzania danych osobowych w celu automatycznego personalizowania treści i reklam oraz analizowania ruchu na stronie. Technologię tę wykorzystują również nasi partnerzy. Szczegółowe informacje dotyczące plików cookies oraz zasad przetwarzania danych osobowych znajdują się w Polityce prywatności. Zapoznaj się z tymi informacjami przed korzystaniem z Fly4free.pl. Jeżeli nie wyrażasz zgody, aby pliki cookies były zapisywane na Twoim komputerze, powinieneś zmienić ustawienia swojej przeglądarki internetowej.



 [ 7 posty(ów) ] 
Autor Wiadomość
#1 PostWysłany: 09 Sty 2015 11:10 
Awatar użytkownika

Rejestracja: 02 Paź 2011
Posty: 121
Z całego ślubu najdłużej planowaliśmy podróż poślubną - zarówno ja, jak i G. uwielbiamy podróżować, ale rodzaj pracy i miejsce zamieszkania skutecznie to uniemożliwiają - samo wydostanie się z Wysp Kanaryjskich na kontynent to jeden dzień, poza tym te ceny...Na początku braliśmy pod uwagę Meksyk, Kubę, Malediwy - takie "typowo" poślubne kierunki. Później jednak przypomniało mi się, że G. zawsze chciał odwiedzić Kostarykę. Sprawdziłam atrakcje tego małego ale różnorodnego kraju, ceny lotów, hoteli i doszłam do wniosku, że może być. Nie do końca przekonana, później zła na siebie za nieczekanie z kupnem biletów (Iberią, prawie bezpośrednio, wyszłoby raptem 100e drożej niż Iberią+Air Francem w 30 godzin - zapłaciliśmy 620e od osoby plus 35e hotel w Madrycie), zdenerwowana czy na pewno wpuszczą mnie tranzytowo do USA....na koniec w ogóle chciałam zrezygnować z podróży i wysłać G. samego :) ale to moje Reisefieber się odezwało.

Długi lot zaczęliśmy od lotniska w Las Palmas o 18.20 w poniedziałek 3 listopada. Lotnisko na którym pojawiamy się średnio raz na miesiąc, więc co tu opisywać...może tylko nieogarnięcie mojego (już) męża, który był 100% pewien że nie musi mieć certyfikatu zameldowania żeby lecieć Iberią ze zniżką, a pani przy check-in poprosiła o ten świstek...godzina 17, urzędy zamknięte, jeśli nie będzie świstka - nie polecimy albo trzeba będzie kupić nowy bilet za bagatela 450 euro...na szczęście mój telefon poradził sobie ze stroną naszego urzędu miasta i udało się wygenerować dokument elektroniczny, gdyby nie to - podróż poślubna skończyłaby się jeszcze przed rozpoczęciem.

W Madrycie wylądowaliśmy jakoś po 22, odebraliśmy bagaże i grzecznie czekaliśmy na bezpłatny transfer do BARDZO budżetowego hotelu, w którym spędziliśmy kilka zimnych nocnych godzin i już o 5 byliśmy z powrotem na lotnisku. Tym razem nie było mowy o miłej obsłudze, bo dostaliśmy się w szpony harpii z Air France ;) lot z Madrytu do Paryża bez problemów, w Paryżu kilka godzin oczekiwania na lot do Atlanty, bardzo szczegółowa kontrola przed wejściem do samolotu. Sam lot do Atlanty nie tak zły jak się obawiałam, w Atlancie za to prawie udało nam się przegapić przesiadkę do San Jose, mimo że mieliśmy na nią ponad 3 godziny. Usiedliśmy gate dalej (przy naszym nie było miejsc siedzących), a okazało się że na ten konkretny lot robią tylko wezwania imienne tuż przed odlotem i właśnie takie wezwanie nas spotkało. Wzrok pasażerów siedzących w samolocie i czekających tylko na nas....bezcenne ;)

W San Jose wylądowaliśmy we wtorek około 21.30 czasu lokalnego (3 rano w środę czasu kanaryjskiego) dosyć mocno sponiewierani. Odebraliśmy bagaże, wymieniliśmy część euro i wyszliśmy z lotniska szukając przedstawiciela naszej wypożyczalni.

Autem, które wybraliśmy na 12 dni w Kostaryce, był Hyundai Tucson, rezerwowaliśmy przez Economy Car Rentals (mimo wszystkich złych opinii zamieszczonych w necie) a firma, która zgodziła się na zaproponowaną cenę (457$, dodatkowo 1500$ kaucji blokowanej na karcie kredytowej) to Adobe Rent a Car. Dodatkowo wykupiliśmy za niecałe 70 euro roczne ubezpieczenie na wszelkie wynajmowane przez nas auta, obejmujące chociażby pęknięte szyby, opony itd.

Auto które dostaliśmy miało niecałe 40 000 km na liczniku, prawie pachniało nowością, było bardzo przestronne i wygodne w prowadzeniu. Zdecydowaliśmy się nie brać GPSa i dlatego przez godzinę błądziliśmy w drodze do pierwszego hotelu - Aloft San Jose. Hotel przyjemny, darmowy parking, śniadanie w cenie (jedno z dwóch najlepszych w trakcie pobytu :) ), blisko lotniska, internet w pokoju...po ponad 30 godzinach podróży w końcu położyliśmy się w wielgachnym starwoodowym łóżku (tzw. sweetsleeper bed - w pełni zasłużona nazwa) i spaliśmy do....7 rano. Niestety zmiana czasu robi swoje, godzina 7 w Kostaryce to 13 na Wyspach Kanaryjskich i nie mieliśmy już siły spać dłużej.

Przepakowaliśmy bagaże, tak by wziąć ze sobą tylko minimum na wybrzeże karaibskie i resztę zostawić w hotelu, na spokojnie zjedliśmy (a raczej opchnęliśmy się do granic wytrzymałości) śniadanie i równo o 10 stanęliśmy pod najbliższym biurem sieci komórkowej - Kolbi. Postanowiliśmy, że kwota za GPS zaproponowana przez wypożyczalnię to lekka przesada, więc kupiliśmy za 1000 kolonów (niecałe 2 euro) kartę SIM i używaliśmy jej w moim smartfonie przez cały pobyt, mając zasięg (tym samym dostęp do GPS) praktycznie wszędzie. Niestety karta została aktywowana dopiero po kilku godzinach, w związku z czym znów krążyliśmy po San Jose szukając wyjazdu na drogę w stronę Limon - miejscowości na wschodzie kraju. W końcu się udało i po 12 znaleźliśmy się na krajowej "32", dumnie zwanej "Guapiles Highway". Sorry, ale obok hajłeja to ona nawet nie stała :) podobno droga z przepięknymi widokami, my odwiedziliśmy Kostarykę pod koniec zimy, padało, było wilgotno, a mgła skutecznie uniemożliwiała zobaczenie czegoś poza ciężarówkami przed i za nami.

Image
zamiast widoków zapierających dech w piersiach, mieliśmy takie jak z "Mgły" Kinga

Image
przez chmury z prawego górnego rogu jechaliśmy od San Jose

-- 09 Sty 2015 11:38 --

Niestety w ferworze organizacji ślubu nie sprawdziliśmy, czy czasem wybrana przez nas trasa nie pokrywa się z trasą ciężarówek ze wschodniego na zachodnie wybrzeże kraju, w związku z czym 180km z San Jose do Limon spędziliśmy jadąc maksymalnie 50 km/h, otoczeni wielkimi autami z niesprawnymi sprzęgłami ;) Na dodatek jakieś 50km przed Limon spotkały nas dwie niespodzianki:

- korek, a raczej Całkowicie Zablokowana Droga. Dopiero dzwoniąc do wypożyczalni w celu zgłoszenia drugiej niespodzianki dowiedzieliśmy się, że kontrolerzy portu w Limon ogłosili strajk i zablokowali drogę. Dzięki temu trasa San Jose-Limon zajęłam nam bagatela 6 godzin, a już o 17 zrobiło się ciemno. Aha, i padało - bardzo padało,
- zniszczona przednia szyba. Na szczęście nie całkowicie, trafiło się nam kilkucentymetrowe pęknięcie spowodowane kamieniem wystrzelonym spod kół ciężarówki przed nami. Drogi w Kostaryce nie są pierwszej jakości, często trzeba decydować w które dziury wjechać a nie jak je ominąć, bo po prostu nie ma możliwości omijania, jest ich za dużo. Na jednym z takich odcinków ciężarówka przed nami zrobiła nam niespodziankę, która następnego dnia kosztowała nas bagatela 150$. Tutaj przydało się wykupione przeze mnie ubezpieczenie dodatkowe, uff.

Image
ciężarówki, dużo ciężarówek

Warto dodać, że wszelkie znane nam zasady poruszania się po drogach można zostawić w domu - dla Ticos (mieszkańców Kostaryki) podwójna ciągła to bzdura, limity prędkości i tak na ogół nie do przekroczenia przez stan dróg, w nocy nie ma po co zapalać świateł, a rowerzysta wiozący dwie inne osoby o 22 bez chociażby odblasków to norma. Witajmy w drogowej dżungli :) a, pasy nie są obowiązkowe, a jedynie zalecane. Gdybyście byli zainteresowani realiami ruchu drogowego w tym przepięknym kraju, polecam zajrzenie do tego dokumentu.

Image
podwójna ciągła? i co z tego?

A tutaj przykładowe wideo z drogi:

. My dalej podejrzewamy, że część (spora część) kierowców w Kostaryce nigdy nie miała prawa jazdy.


Jeśli przeżyjemy zakręty, mgłę i wszechobecne ciężarówki, to dobrze byłoby gdzieś zjeść. W Kostaryce bardzo popularne są tzw. Soda Bary, odpowiednik kanaryjskich chiringito, czyli mała budka, w której można zjeść lokalne dania za grosze (dla ticos) albo za 10 razy drożej (dla turystów). Kawę kupowaliśmy jakieś 3 razy dziennie i w trakcie całej podróży zapłaciliśmy od 300 kolonów (jakieś 2zł) do 2000 kolonów (złociszy 12, niczym w starbucksie). Podobnie wyglądają ceny ananasów - w drodze do Guapiles widzieliśmy 5 sztuk za 1000 kolonów, na wybrzeżu Pacyfiku - 1 sztuka za 1500 kolonów.

Image
soda bar Las Palmas

Image
pierwsze "egzotyczne" zwierzę jakie zobaczyliśmy w CR - jeden z niewielu trujących gatunków żab

Do Limon dotarliśmy z wieloma przygodami około 18, ale czekała nas jeszcze godzina do Puerto Viejo, około 50km na południe od Limon. Pierwszy odcinek drogi nawet ok, natomiast później wjechaliśmy na wąski asfalt pomiędzy dwoma ścianami lasu, odgłosy dzikich zwierząt, mnóstwo dziur na jezdni...dramat panie, dramat! G. nareszcie przyznał mi rację, że w Kostaryce nie zaleca się jazdy po nocy. Po prawie godzinie dojechaliśmy do miasta...i było znów Limon. Tak, zrobiliśmy gigantyczne godzinne koło by wrócić do tego samego miejsca, w którym byliśmy wcześniej (bateria w telefonie padła około 17 ;) ). No ale później już bez większych przygód dotarliśmy do właściwej miejscowości.

W Puerto Viejo de Limon zatrzymaliśmy się w Hotel Butique Indalo - bardzo mili właściciele, ładny pokój, bezpłatny internet, około 40e za noc. Niestety pogoda na wybrzeżu karaibskim nas nie rozpieszczała, w związku z czym pobyt postanowiliśmy skrócić do jednej nocy. Wieczorem poszliśmy szukać lokalnej restauracji, ale w Puerto Viejo chyba takich nie ma. Za to na każdym rogu można kupić dowolny narkotyk istniejący na rynku, przynajmniej takie odnieśliśmy wrażenie.

Image
wcześniej sceny z "Mgły", teraz z "Ptaków"

Image
jedna z uliczek w Puerto Viejo

Z samego rana (znów ta pobudka o 6!) pojechaliśmy do Parku Narodowego Cahuita - nawet ładna plaża przy samym wejściu, później dobrze zorganizowana trasa do pieszej wędrówki. Niestety po mniej więcej 40 minutach zaczęło padać, a deszcz na Karaibach to nie jest mżawka. Tam pada jak z węża strażackiego albo i lepiej. Deszcz złapał nas chwilę przed przekroczeniem malutkiej rzeczki (bez mostku), która po kwadransie zamieniła się w szeroki strumień z mocnymi prądami- myślę, że gdybyśmy przeszli ją przed deszczem, to mielibyśmy spory problem z bezpiecznym powrotem. Aha, wstęp do tego Parku Narodowego to "co łaska", ale jeśli da się mniej niż 5$ na osobę to patrzą dosyć krzywo. Przed samym wejściem można wziąć sobie prywatnego przewodnika, my się na to nie zdecydowaliśmy, ale na pewno z kimś obeznanym łatwiej zobaczyć ciekawe gatunki zwierząt i roślin.

Image
jedno z dwóch wejść do PN

tutaj z kolei widać, że deszcze w Kostaryce bywają konkretne

Wróciliśmy do Puerto Viejo wymienić auto na takie z przednią szybą w jednym kawałku i udaliśmy się do Jaguar Rescue Center. Jest to miejsce prowadzone przez dwóch biologów, a poza stałymi pracownikami mają bardzo dużo wolontariuszy. Celem jest przywrócenie poszkodowanych zwierząt naturze lub, jeśli to niemożliwe, zaopiekowanie się nimi aż do ich śmierci.

W Jaguar Rescue Center zajmują się głównie jaguarami, ptakami (sowy, papugi, tukany) i małpami. Zasada jest taka - jeśli zwierzę zostaje wyleczone (np. ze złamanego skrzydła) to otwiera się klatkę i gdy poczuje "zew natury" - opuszcza centrum. Oczywiście jest to miejsce komercyjne, nie ma porównania z Parkami Narodowymi, ale biorąc pod uwagę często spotykane (chociaż zakazane) w Kostaryce trzymanie dzikich zwierząt w domu - jego misja ma sens, bo dzięki temu nie trzeba usypiać zwierząt odebranych przez policję.

W Centrum mieliśmy okazję zobaczyć słynną zieloną żabę (jeden z symboli kraju), tukany, małego jaguara z którym bawiła się wolontariuszka, leniwce, małpy. Wejście kosztowało coś pomiędzy 15 a 20$, ale przynajmniej dorzuciliśmy swoją cegiełkę do funkcjonowania tego miejsca.

Image

Image

Ostatnim już punktem programu w Puerto Viejo była plaża. Mieliśmy szczęście, bo na chwilę przestało padać i mogliśmy się wykąpać. Ale co tu dużo mówić- plaże Fuerteventury rozpieszczają i te karaibskie wydawały mi się byle jakie, szczególnie przy morzu brudnym po deszczu. Za to drink przyrządzony w barze pomiędzy palmami był jednym z najlepszych jakie piłam w życiu :)


Image

Po szybkiej kąpieli myk myk do auta i główną drogą w stronę Guapiles, stamtąd (już po ciemku, znów noc zapadła przed naszym dotarciem do celu) do Cariari - ostatniego miejsca przed Tortugero, gdzie są hotele. Tam spędziliśmy noc i z samego rana udaliśmy się do La Pavony - znajduje się tam przystań, z której odpływają promy do Tortugero.

Hotel w Cariari był najgorszym ze wszystkich w których spaliśmy, droga do La Pavony najgorszą, na którą trafiliśmy. Auto terenowe NAPRAWDĘ konieczne.

Zaparkowaliśmy na jedynym parkingu, kupiliśmy bilety na prom i o 7:30 popłynęliśmy w stronę Parku Narodowego Tortugero. Sama podróż łodzią też dosyć ciekawa, akurat tego dnia byliśmy jedynymi osobami spoza Kostaryki. Na przystani w Tortugero skierowaliśmy się od razu w lewo do biura lokalnych przewodników - trafił się nam ok. 60letni człowiek, który mieszka tam od urodzenia i wiedział wszystko o parku narodowym. Co prawda łódź była wiosłowa, czyli nie mogliśmy poleniuchować, ale nie o to przecież chodzi. Dzięki prawie bezgłośnemu poruszaniu się i wiedzy przewodnika udało nam się zobaczyć mnóstwo, naprawdę mnóstwo zwierząt. Zapłaciliśmy 20$ od osoby i nie wydawało nam się to wygórowaną ceną.

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image
główna ulica Tortugero


Odwiedziliśmy Tortugero w dosyć spokojnym okresie, ale zwykle - gdy żółwie składają jaja na plaży - miejscowość jest pełna i trzeba rezerwować hotele z wyprzedzeniem. Ze względu na brak żółwi zdecydowaliśmy się wpaść tam tylko na kilka godzin, by wziąć udział we wspomnianej wyżej wycieczce kanałami parku narodowego, a o 14:30 już siedzieliśmy na promie w stronę La Pavona. Gdyby ktoś odwiedził Tortugero, polecam bar przy samej przystani - takiego kurczaka jak tam nie jadłam nigdy w życiu.

Do Pavony dopłynęliśmy koło 15:30, a kolejnym przystankiem był znów Aloft w San Jose, tak by z samego rana wyruszyć do Wulkanu Poas. Skorzystałam z okazji i zrobiłam pranie (darmowe pralki i suszarki na 7. piętrze), bo po wilgotnym wybrzeżu karaibskim wszystkie ubrania wydawały się brudne. Łóżko sweetsleeper było miłą odmianą po hotelu w Cariari, dlatego zasnęłam zdecydowanie za szybko.
_________________
siempre Canarias <3
http://mividaencholas.blogspot.com.es/ moje życie na Wyspach Kanaryjskich
Góra
 Relacje PM off
4 ludzi lubi ten post.
2 ludzi uważa post za pomocny.
 
 
#2 PostWysłany: 17 Sty 2015 23:51 
Awatar użytkownika

Rejestracja: 04 Sty 2014
Posty: 294
Loty: 196
Kilometry: 480 643
niebieski
Fajna relacja, czekam na ciąg dalszy :)
Góra
 Relacje PM off  
 
#3 PostWysłany: 13 Lut 2015 19:35 
Awatar użytkownika

Rejestracja: 02 Paź 2011
Posty: 121
Kolejny dzień podróży i kolejna pobudka przed 7, przepakowywanie rzeczy, śniadanie bez pośpiechu i w drogę. Tym razem celem był Park Narodowy Wulkanu Poas. Ja chciałam dotrzeć tam jak najwcześniej, bo podobno tylko rano można uniknąć chmur, ale rozleniwiliśmy się przy śniadaniu i w efekcie byliśmy na miejscu około 11. Niespodzianka - chmur nie było :) udało się nam zobaczyć wulkan, który niecały miesiąc wcześniej wykazywał dużą aktywność (konkretniej - doszło do erupcji wysokości kilkuset metrów). Zapach siarki, przepiękne widoki, świeżo poślubiony mąż przy boku - mimo dużej ilości turystów był to jeden z niezapomnianych momentów naszej podróży.

Przy punkcie widokowym znajduje się tablica ostrzegająca osoby z astmą, problemami kardiologicznymi itd, by nie przebywały za długo w tym miejscu - faktycznie po kwadransie zaczyna się kręcić w głowie. Dodatkowo, ze względu na niedawną erupcję, całymi dniami stoi tam kilku policjantów i pilnuje sytuacji - gdyby wulkan zaczął być bardziej aktywny, doszłoby do ewakuacji.

Image

Image

Po zrobieniu stu tysięcy zdjęć i obowiązkowych selfie poszliśmy w kierunku pobliskiej laguny, w której niestety nie można było się kąpać. Mimo oddalenia od krateru Poas tam też było czuć delikatny zapach siarki.

Image

Większość turystów udawała się w drogę powrotną tą samą trasą, którą przyszli, my jednak wybraliśmy osamotnioną ścieżkę. Przez ponad pół godziny mieliśmy wrażenie podróży do przeszłości, równie dobrze moglibyśmy być w tym miejscu w XIX wieku i pewnie wyglądałoby podobnie :)

Po parku narodowym udaliśmy się w drogę do miejscowości La Fortuna. Teoretycznie dosyć blisko jeśli chodzi o odległość w kilometrach, ale w Kostaryce nic nie jest takie proste - liczne zakręty i bardzo gęsta mgła sprawiła, że do celu dotarliśmy chwilę przed zmrokiem.

W trasie udało nam się kupić gigantyczne lokalne truskawki (co 100 metrów plakat "nasze truskawki z mlekiem skondensowanym/śmietaną/karmelem, odszypułkowane i umyte, najlepsze w całym kraju" - oczywiście reklamuje się tak każdy sklepik), dać się oszukać na stacji benzynowej, zobaczyć jeden z wodospadów ogrodów La Paz (jak dla mnie prawie 40$ to trochę za dużo za wstęp do prywatnego parku), w kilku wioskach czekać aż stado krów raczy przejść przez ulicę - PURA VIDA.

Image

Image

W La Fortunie plan na pierwszy wieczór był prosty - kąpiel w gorących źródłach. Ceny tych zorganizowanych powalają na kolana, ale dzięki blogowi pewnej Hiszpanki znaleźliśmy rozwiązanie - tuż obok hotelu Tabacoon można wykąpać się na dziko. Na początku trochę się bałam - ciemno, auto pozostawione lokalsom, w rzece może znajdować się sto tysięcy dziwnych żyjątek - ale po kilku minutach udało mi się zrelaksować, zobaczyć przepiękną jaszczurkę "bazyliszka" obserwującą nas jeszcze uważniej niż my ją, prawie zgubić górę od bikini ;) Szczerze? najlepszy moment całej podróży poślubnej. Noc, gorące źródła, dookoła zapalone świeczki - chyba nigdy nie przeżyłam czegoś równie romantycznego. Po jakiejś godzinie byliśmy bardziej pomarszczeni niż chińscy staruszkowie i wróciliśmy do hotelu, szykując się do spędzenia kolejnego dnia na trekkingu do Cerro Chato.

Niestety, w listopadzie w Kostaryce plany dostosowuje się do pogody. Wstaliśmy rano tylko po to, żeby zamiast wulkanu zobaczyć gigantyczną ulewę. Wejście na Cerro Chato jest podobno dosyć wymagające, w przypadku deszczu - niemożliwe. Nadszedł czas na szybką weryfikację planów i dzięki pomocy recepcjonistki zdecydowaliśmy się na dzień relaksu w hotelu The Springs - typowym resorcie dla bogatych amerykańskich turystów. Za 99$ od osoby dostaliśmy wejściówkę do gorących źródeł (dwa dni pod rząd), lunch i dwie aktywności - wybraliśmy jazdę konną i spływ dmuchanymi oponami po rzece. Od maja uczę się jeździć konno i dlatego chciałam spróbować wycieczki w siodle - okazało się, że nie ma to nic wspólnego z angielskim stylem jazdy. Gdybym mogła, to jeździłabym tylko tak - bez uzdy, na luzie, w siodle które jest tak wygodne jak fotel. Wycieczka zdecydowanie warta tego co zapłaciliśmy, tym bardziej że poza nami była tylko parka Amerykanów z Florydy (co za zaskoczenie, 90% turystów w La Fortuna to Amerykanie z tego stanu) i przewodnik dał nam trochę wolności.

Image

Ze spływu oponami nie mamy zdjęć, ale za to krótki filmik. Niestety mimo pory deszczowej rzeka była mało rwąca, tym samym nie zaparło nam tchu w piersiach :) przy okazji można zobaczyć sam hotel The Springs (uwaga, tylko dla burżujów).




Dzień zakończyliśmy dwoma godzinami w termach - moje kości potrzebowały wygrzania się po dwóch deszczowych dniach na wybrzeżu karaibskim. Chociaż, gdyby nie ten pakiet za 99$, to raczej nie zdecydowalibyśmy się na termy w hotelu - rzeka pod Tabacoonem miała dużo więcej uroku i było to coś magicznego.

Po dniu bez prowadzenia auta (juhuu, nareszcie!) zasnęliśmy szybciej niż można było się spodziewać, a rano obudziliśmy się, by zobaczyć wulkan Arenal w całej okazałośc

Image

Image
nasza chatka za 60e za dobę (ze śniadaniem, WiFi, ciepłą wodą i cudownymi fotelami na biegunach)

Po tak miłym poranku miało czekać nas półtorej godziny w aucie, trekking do Rio Celeste i powrót wczesnym popołudniem, tak by odwiedzić jeszcze wodospad La Fortuna. Jak można się spodziewać, tym razem Kostaryka ponownie zrobiła nam niespodziankę w postaci stanu drogi. Google Maps pokazało nam, że najlepiej wybrać drogę numer 142, skręcić do 143 i po "1h 42 minutach" będziemy u celu. Nic bardziej mylnego... Według wszelkiej logiki - skoro droga 142 to normalna droga asfaltowa (może trochę kręta, ale nic nadzwyczajnego), to 143 też powinna taka być. Na skrzyżowaniu ich obu spotkała nas jednak niespodzianka na tyle duża, że musieliśmy zapytać przechodzącego obok Tico czy to na pewno ta trasa. 143 wygląda tak:


Image


Przez chwilę myśleliśmy o tym, żeby zawrócić albo poszukać innej trasy, ale na szczęście zdecydowaliśmy się kontynuować. Przez godzinę spotkaliśmy na drodze trzy osoby, a widoki były iście idylliczne, niczym słynna tapeta z Windowsa XP.

Image

Tuż przed Parkiem Narodowym Wulkanu Tenorio, w którym znajduje się Rio Celeste, widzieliśmy coś, o czym opowiadali nam wcześniej przewodnicy - zwierzęta porażone prądem z kabli na słupach elektrycznych. Biedne małpy/leniwce (w naszym przypadku leniwiec) nie wiedzą, że słup to nie drzewo, wspinają się tak jak to mają w zwyczaju i kończą niezbyt dobrze.

Do samej rzeki prowadzą dwie trasy, ale jedna z nich pozostaje zamknięta od pewnego czasu - podobno była zbyt niebezpieczna dla turystów, ponadto przechodziła przez teren prywatny. Co ciekawe, nie zapłaciliśmy za wejście do parku, które normalnie kosztuje 10$ - dalej nie wiem, dlaczego się nam poszczęściło.

Image

Image

Image

Image

Rio Celeste to jedno z miejsc w Kostaryce, które cały czas zachowuje swój w miarę dziewiczy charakter - nie odwiedza go zbyt wiele osób, bo dojazd nie jest najprostszy, a ścieżki nie są utwardzone. Na wielu stronach internetowych można znaleźć informację, że pełna trasa od wejścia do tzw. tenidero (do przetłumaczenia jako "miejsce barwienia") i powrót zajmuje około 4-5 godzin. Chyba musiałabym się czołgać na wstecznym :) ani ja, ani G. nie mamy dobrej kondycji, a uwinęliśmy się w 2 godziny bez żadnego problemu i bez łapania zadyszki (poza piekielnymi schodami prowadzącymi do wodospadu). Chociaż, nawet gdybyśmy mieli tam spędzić dwa razy więcej czasu, to też byłoby warto.

Do hotelu wróciliśmy tuż przed zachodem słońca, niezbyt przyjemne wiadomości z pracy G. sprawiły, że nie byliśmy w nastroju na wykorzystanie drugiej wejściówki do SPA.
Kolejnego dnia z samego rana udało się nam dotrzeć do wodospadu La Fortuna - jednego z niewielu, gdzie można się kąpać. Co nie znaczy że każdy powinien - dzień wcześniej jakiś inteligent wlazł zbyt blisko wodospadu (70 metrów wysokości, wyobraźcie sobie siłę strumienia wody) i prawie się zabił.

Image

Image

Wejście do wodospadu znajduje się tuż obok wejścia do Cerro Chato ale niestety, czas nam nie pozwolił - musieliśmy udać się w drogę do kolejnego punktu podróży. W linii prostej z La Fortuna do Monteverde jest bardzo blisko, ale droga prowadzi wokół sporego jeziora, by później przejść w drogę krętą, nieutwardzoną i dziurawą. Wszystko to sprawia, że pokonanie tego odcinka autem zajmuje około 3 godzin.

Image
przepiękne jezioro Arenal, widoki jak w Szwajcarii :)


W internecie czytaliśmy wiele informacji o stanie drogi prowadzącej do Monteverde. Ba, informacje te wystraszyły nas na tyle, że myśleliśmy o zrezygnowaniu. Okazało się jednak, że jest ona o wiele lepsza niż np. ta, którą dojechaliśmy do La Pavony. Pewnie, osobówką nie powinno się tam wybierać, ale jakiekolwiek 4x4 i doświadczony kierowca załatwiają sprawę.

W Monteverde zaskoczyła nas niska temperatura, a i tak mieliśmy szczęście - kilka dni wcześniej w nocy termometry pokazywały niecałe 10 stopni. Brr, nieogrzewany pokój w hoteliku i brak ciepłej kurtki w taką pogodę to nic przyjemnego.

Tuż po przybyciu do Manakin Lodge zarezerwowaliśmy nocny spacer po lesie, którego główną atrakcją miała być m.in. tarantula - sama przyjemność dla kogoś z tak silną arachnofobią jak ja. Dość powiedzieć, że wszystkie kobiety w naszej grupie były przerażone, a mężczyźni zachwyceni. Chyba jedyna z atrakcji które spokojnie mogłam sobie odpuścić, za to mój świeżo poślubiony mąż zrobił ze 20 zdjęć włochatego pająka.
_________________
siempre Canarias <3
http://mividaencholas.blogspot.com.es/ moje życie na Wyspach Kanaryjskich
Góra
 Relacje PM off
2 ludzi lubi ten post.
luck1991 uważa post za pomocny.
 
 
#4 PostWysłany: 13 Lut 2015 21:44 
Awatar użytkownika

Rejestracja: 24 Wrz 2012
Posty: 276
Loty: 162
Kilometry: 413 398
powiedz mi jak byłaś na wulkanie poas to tam na górze przy kraterze była może nalepka Legii? :)))))
_________________
"Każda podróż zaczyna się od pierwszego kroku"

Image

Image
Góra
 Relacje PM off  
 
#5 PostWysłany: 14 Lut 2015 10:53 
Awatar użytkownika

Rejestracja: 02 Paź 2011
Posty: 121
maciej.moch napisał(a):
powiedz mi jak byłaś na wulkanie poas to tam na górze przy kraterze była może nalepka Legii? :)))))


Nie zauważyłam,wydaje mi się ze nie-jestem prawie 100% pewna że regularnie "czyszczą" to miejsce.
_________________
siempre Canarias <3
http://mividaencholas.blogspot.com.es/ moje życie na Wyspach Kanaryjskich
Góra
 Relacje PM off  
 
#6 PostWysłany: 14 Lut 2015 13:39 
Awatar użytkownika

Rejestracja: 24 Wrz 2012
Posty: 276
Loty: 162
Kilometry: 413 398
b.montana napisał(a):
maciej.moch napisał(a):
powiedz mi jak byłaś na wulkanie poas to tam na górze przy kraterze była może nalepka Legii? :)))))


Nie zauważyłam,wydaje mi się ze nie-jestem prawie 100% pewna że regularnie "czyszczą" to miejsce.


No trudno, ale wulkan piekny:)
_________________
"Każda podróż zaczyna się od pierwszego kroku"

Image

Image
Góra
 Relacje PM off  
 
#7 PostWysłany: 09 Mar 2015 12:59 
Awatar użytkownika

Rejestracja: 02 Paź 2011
Posty: 121
Po pierwszej nocy w Monteverde udaliśmy się na kolejkę/kolejki linowe - jakieś 14 stacji do przejścia, jedna z tras miała kilometr i pokonywało się w pozycji "na supermana", przepiękne widoki - mieliśmy szczęście, bo widoczność była na tyle dobra, że po raz pierwszy zobaczyliśmy Pacyfik. Nie powtórzyłabym tego typu atrakcji, ale nie żałuję, że tam poszliśmy. Dałam radę mimo lęku wysokości, a najciekawszym momentem był "skok tarzana" - nie zdecydowałabym się na to gdyby nie siedząca tuż obok małpa, która sprawiała wrażenie kibicowania wszystkim uczestnikom wycieczki ;) po południu chcieliśmy wybrać się do jednego z kilku terenów chronionych, ale nie starczyło czasu. Zamiast tego pojechaliśmy drogą "La trocha a San Luis" (znów konieczne auto terenowe) i urządziliśmy sobie piknik na przepięknym punkcie widokowym. Warto pamiętać, że Monteverde jest dosyć wysoko i popołudnia/wieczory bywają chłodne - zmarzłam mimo długich spodni i cienkiej kurtki.


Image

Wieczorem posłuchaliśmy sugestii właściciela hotelu i kolację zjedliśmy w Sabor Tico - najlepszy stosunek jakości do ceny na jaki trafiliśmy. Za dwudaniowy obiad z napojami i deserem zapłaciliśmy jakieś 8 euro na głowę, porcje były gigantyczne, jedzenie przepyszne. Mają dwie siedziby - jedną w centrum handlowym na pierwszym piętrze, drugą obok stacji autobusów.

Następnego dnia znów do samochodu ze wszystkimi bagażami i w drogę do Parku Narodowego Manuel Antonio, przy czym zatrzymaliśmy się jeszcze na dwugodzinną wycieczkę konną. Po doświadczeniu w The Springs nie mogłam wyjechać z Kostaryki bez kolejnej rundki. Udało nam się znaleźć "małą" rodzinną firmę i brat z siostrą zapewnili nam przepiękną trasę na grzbiecie niesamowicie zadbanych koni. Firma może i mała, ale za to rodzina ma na własność ponad 100 hektarów ziemi :)

Image

Image


Po południu dojechaliśmy do Quepos, w którym mieliśmy zarezerwowany hotel Tres Banderas. Zarezerwowałam trochę na ślepo poprzez booking, nawet nie patrząc na stronę hotelu. Dojeżdżamy do wejścia a mąż pyta "co tu robi flaga twojego kraju?". Okazało się, że to jest właśnie ten słynny hotel prowadzony przez Polaka. Niestety jakościowo niezbyt mi się podobało, zdecydowaliśmy się spędzić tam tylko jedną noc, a następną już w okolicach kolejnego parku narodowego.
Samo Quepos to miasteczko pełne sklepów i barów dla turystów, ciężko było znaleźć nam lokalne jedzenie ale w końcu się udało, co prawda warunki higieniczne w barze pozostawiały sporo do życzenia, ale cóż...co mnie nie zabije to mnie wzmocni.

Manuel Antonio odwiedzony kolejnego dnia to najbardziej komercyjny ze wszystkich odwiedzonych przez nas parków narodowych. Tłumy ludzi na wejściu, mnóstwo naganiaczy próbujących namówić na przewodnika, popilnowanie auta itd - krótko mówiąc, trochę jak trasa na Morskie Oko ;) a byliśmy tam poza ścisłym sezonem.

Nie zdecydowaliśmy się na przewodnika, na dodatek poszliśmy w przeciwną stronę niż większość odwiedzających. Udało nam się zobaczyć sporo ptaków drapieżnych polujących w pobliżu parku, kilka rodzin małp, leniwca i papugi. A, i mrówki giganty ze złotymi odwłokami.

Na jednej z kilku słynnych plaż odwiedził nas szop pracz (odwiedził to mało powiedziane, bo męża ugryzł w palec) i mieliśmy okazję namierzyć iguany w akcie miłosnym. Sam Pacyfik....może znów jestem wybredna albo mieliśmy pecha, ale bardzo mało przejrzysty i jakiś taki nie wiem...mało rajski w tym miejscu ;) poza tym zdecydowanie za gorący, przed opuszczeniem plaży, w poszukiwaniu ochłody, opłukaliśmy się w rzeczce wypływającej z lasu. Jeśli ktoś planuje spędzić cały dzień w parku to polecam ten sposób, bo ciężko w tym klimacie wytrzymać z wyschniętą słoną wodą na skórze.


Image

Image

Image

Image

Image

Image


Robiło się późno, a chcieliśmy poszukać hotelu w ostatnim punkcie naszego urlopu - La Uvita. Przy okazji trafiła nam się jedna z najlepszych kostorykańskich dróg, szeroka, bez dziur i ciężarówek. Mniej więcej połowa trasy prowadzi przez uprawy palm i niezbyt wiedzieliśmy o co chodzi, bo dopiero później powiedziano nam, że Kostaryka jest drugim na świecie producentem oleju palmowego.

W La Uvita byliśmy naprawdę zaskoczeni wielkością miasteczka - kończy się zanim można zdać sobie sprawę z tego, że to już to ;) Odkryliśmy najpiękniejszą widzianą do tej pory plażę i zamówiliśmy na następny dzień wycieczkę łodzią w poszukiwaniu wielorybów. Morski Park Narodowy Ballena obejmuje głównie tereny wodne, gdzie w trakcie sezonu można zobaczyć grupy 20-30 wielorybów, ale ponownie - byliśmy w nieodpowiedniej dacie. Przewodnik uprzedził nas, że nie ma gwarancji zobaczenia tych stworzeń a sam rejs odbędzie się do Isla del Cańo, około 2 godzin łodzią od brzegu.

Szybkie poszukiwanie hotelu na booking.com zakończyło się zarezerwowaniem malutkiej "kabiny" prowadzonej przez włoską parę, która rzuciła całe swoje życie w Europie i przeprowadziła się do Kostaryki. Trochę ich podziwiam za podjęcie ryzyka ;) w razie czego polecam El Paraiso de Cristian, przepyszne śniadanie we włoskim stylu i domek otoczony naturą, jednocześnie dosyć blisko miasteczka.

Z samego rana ponownie spakowaliśmy rzeczy i wyruszyliśmy na plażę, z której odpływała łódź wycieczkowa. Tuż przy samej wyspie Cańo udało nam się zobaczyć wieloryba dorosłego wraz z młodym i kilka delfinów - ostatni punkt programu zaliczony. Sam rejs łodzią też dosyć atrakcyjny, przynajmniej o ile ktoś nie ma choroby morskiej. Dodatkowo mieliśmy okazję przepłynąć w pobliżu Parku Narodowego El Corcovado i wypytać o niego naszego przewodnika - już wiemy, co odwiedzimy w Kostaryce kolejnym razem.


Image

Image

Image

Szybko do auta i w drogę powrotną - mieliśmy do wyboru dwie trasy, albo znów wzdłuż wybrzeża i do Panamericany, albo kawałek za La Uvita odbić w kierunku San Isidro de El General i dalej skorzystać z niższego odcinka Panamericany. Niestety wybraliśmy drugą opcję, nie spodziewając się dodatkowych atrakcji :)

W San Isidro de El General kupiliśmy kilka pamiątkowych paczek kawy (której ogólnie nie lubię i piję rzadko, a ta bardzo mi zasmakowała) i udaliśmy się na krajową 2, czyli Panamerican Highway. Dopiero niedawno znalazłam informację, że fragment przez nas przejechany nazywa się Cerro de la Muerte (góry śmierci) ze względu na drogę właśnie - kręta, wąska, dużo ciężarówek, mgła i deszcz. Nam trafiło się wszystko z tej wyliczanki. Ale cóż, zobaczyliśmy też kilka przepięknych widoczków i mieliśmy okazję przejechać 3451m.n.p.m., najwyżej położonym odcinkiem tej słynnej trasy. G. mało mnie nie zamordował ze względu na mój cudowny pomysł powrotu inną trasą. Ostatnie 30 km przejechaliśmy tuż za wozem opancerzonym jakiegoś banku, zajęło nam to godzinę, nie było jak wyprzedzić. Na przedmieścia San Jose wjechaliśmy tuż po zapadnięciu mroku.

Ostatnią noc spędziliśmy w Sheratonie, co też było średnim pomysłem - wpadliśmy tam w ciuchach "prawie z dżungli", a w sobotni wieczór przyjeżdża tam śmietanka stolicy by pograć w kasynie. Mało się nie zapadłam ze wstydu, na dodatek w łazience bardzo się rozczarowałam, bo poprzednie 11 nocy marzyłam o gorącej kąpieli z pianką, a tam...tylko prysznic -wszystko przez ekologiczne zapędy Ticos.

Na lotnisku pozostał nam do zapłacenia podatek wyjazdowy (można to zrobić wcześniej w banku, unikając kolejki, ale w sumie w bankach też wszędzie widzieliśmy duuużo ludzi, więc na jedno wychodzi) i pożegnaliśmy się z tą "środkowoamerykańską Szwajcarią", jak niektórzy nazywają Kostarykę.



Jeśli chodzi o koszt podróży, to nie była ona zbyt budżetowa - w końcu mamy nadzieję nie brać rozwodu i ponownego ślubu, więc podróż poślubna jest czymś wyjątkowym ;)

1) bilety:
mieszkamy na Wyspach Kanaryjskich, więc musieliśmy dolecieć do Hiszpanii kontynentalnej. Zapłaciliśmyu po 80e od osoby za bilet w dwie strony, ale tak naprawdę nie powinniśmy tego wliczać do kosztorysu, bo zawsze nas czeka ten nieszczęsny "dolot".
Z Madrytu lecieliśmy prawie dookoła świata, bo oczywiście musiałam kupić bilety "już teraz" zamiast poczekać na promocję Iberii. Polecieliśmy Madryt-Paryż-Atlanta-San Jose de Costa Rica, powrót tak samo. Kosztowało nas to 540e od osoby.

2) hotele:
od początku wiedzieliśmy, że hostele nie są dla nas. Rezerwowaliśmy skromne ale zadbane hotele. Najtańszy ( i najgorszy) około 30e, najdroższy około 65e za dobę. Łącznie wydaliśmy 380e na noclegi (plus 12000 punktów Starwood na dwa noclegi w Alofcie i jeden w Sheratonie)

3) jedzenie:
myśleliśmy że Kostaryka jest tańsza pod tym względem. W restauracji jedliśmy dwa razy, reszta posiłków w barach, wydawaliśmy od 5 do 25 euro na osobę. Łącznie: około 350e (w tym jedzenie, woda itd z supermarketów)

4) wejściówki, atrakcje
tutaj Kostaryka jest jeszcze droższa niż by się chciało. Prawie każdy park narodowy - 10 do 15$. My odwiedziliśmy ich 7, na szczęście w trzech udało się bez płacenia. Parki Narodowe: jakieś 150$.
Reszta płatnych atrakcji, cena na osobę:
- wycieczka łódką po kanałach tortugero: 20$
- wejściówka do SPA, inne atrakcje w The Springs: 99$
- Wycieczka konna: 70$
- kolejki linowe: 55$ o ile dobrze pamiętam
- w poszukiwaniu wielorybów: 85$

Do tego trzeba dodać koszt napiwków, pamiątek, mniej ważnych atrakcji - wydaliśmy około 600e na główę.

5) transport
Od samego początku wiedzieliśmy, że szkoda nam czasu na autobusy i pożyczyliśmy auto. Koszt: 460e. Na paliwo wydaliśmy około 150e, chociaż tego akurat nie jestem pewna, bo tankował mąż ;)

Podsumowując, wydaliśmy około 3400e na całą podróż, na niczym nie oszczędzając ale też nie rezerwująć hoteli 5*. Spokojnie dałoby radę zejść poniżej 3000e, ale tym razem chcieliśmy zaszaleć (za to w maju czeka nas budżetowa Floryda, sama jestem ciekawa jak wyjdzie).
_________________
siempre Canarias <3
http://mividaencholas.blogspot.com.es/ moje życie na Wyspach Kanaryjskich
Góra
 Relacje PM off
6 ludzi lubi ten post.
2 ludzi uważa post za pomocny.
 
 
 [ 7 posty(ów) ] 

Wszystkie czasy w strefie UTC + 1 godzina (czas letni)


Kto jest na forum

Użytkownicy przeglądający to forum: CommonCrawl [Bot] oraz 0 gości


Nie możesz zakładać nowych tematów na tym forum
Nie możesz odpowiadać w tematach na tym forum
Nie możesz edytować swoich postów na tym forum
Nie możesz usuwać swoich postów na tym forum
Nie możesz dodawać załączników na tym forum

  
phpBB® Forum Software © phpBB Group