Szeremietiewo na początku nas rozczarowało.
Tata w latach siedemdziesiątych opowiadał jak to leciał do Wołgogradu
dzieląc miejsce z rozmownym Uzbekiem i dotrzymującą mu towarzystwa kozą.
W Internecie też trochę ciekawych wspomnień można znaleźć, niestety,
wszystko to "dawno i nieprawda".
Marmur, aluminium, szkło - piękny, nowoczesny i duży Terminal "D" ani trochę
nie chciał różnić się od pięknych, nowoczesnych i dużych terminali w innych
zakątkach świata.
Oglądnęliśmy sklep z matrioszkami, poprzyglądali Rosjankom, zjedli barszczyk
czerwony za 40 PLN.
Potem, niestety, zaczęło wiać nudą.
I pewnie nie pozostałoby nam nic innego do roboty, tylko słuchać przez następne
trzy godziny jakiegoś audiobooka - gdyby nie odbywający się wkoło nas ruch lotniczy.
Już po kwadransie obserwacji zorientowaliśmy się, że żaden, ale to dosłownie ŻADEN
samolot nie odjeżdża spod tej bramki, pod którą miał pierwotnie na pasażerów czekać.
Wyglądało to mniej więcej tak:
Na wyświetlaczu przez godzinę można było przeczytać, że samolot do Sofii będzie przy
bramce nr 26, do Teheranu nr 7 a do Pragi nr 10.
Wszyscy podróżni rozsiadali się wygodnie, tam, gdzie wydawało się będą wsiadać
i wydawało się, że już, już im się uda, a tu tymczasem tych z Teheranu przenosili do
10, tych z 10 do 26 a Sofia trafiała pod 10.
Kto tylko usłyszał i zrozumiał komunikat, zrywał się na równe nogi i gonił na przepadłe,
żeby się nie spóźnić.
Zabawy było co niemiara, bo niektórym kierunkom bramkę zmieniali kilka razy a innym tylko
raz, więc nie było wiadomo do ostatniej chwili - siadać czy nie.
Wybieraliśmy sobie jakiś lot i zakładaliśmy się z żoną - ile razy zmienią im bramkę, ale trafić
było trudno i z reguły nikt nie wygrywał.
My trafiliśmy na swoje miejsce za trzecim razem i była to bramka nr 6.
A sposób na ten bałagan jest przecież bardzo prosty:
Gdy tylko przylecieliśmy do Moskwy, podszedłem do informacji przy trakcie tranzytowym
i tam taka miła i ładna dziewczyna od razu powiedziała, że do Tokio to będzie spod szóstki,
tam trzeba iść, choć na bilecie pisze inaczej a na tablicy podają jeszcze co innego.
Wystarczyłoby zatem zapytać się tej dziewczynki, co jak i gdzie a potem ogłosić
i wszystko byłoby na swoim miejscu.
Boarding przebiegł sprawnie, kołowanie też ale na tym, niestety - koniec.
Kapitan długo zmagał się się z lotkami, których mechanizmy podejrzanie zgrzytały, potem
przez głośniki krótko oznajmił "samoliot nieisprawlen i sewodnia nikuda nie polietit"
i kazał wysiadać.
W innych niż Aeroflot liniach byłby to chyba duży problem.
Pewnie hotel, lot na drugi dzień, słowem - bieda.
Rosjanie na taką okoliczność mają genialne rozwiązanie i naprawdę nie mam pojęcia,
dlaczego inni na to nie wpadli:
Na lotnisku stoi pełno samolotów zapasowych.
Dali nam bilecik do restauracji, nasze bagaże przepakowali do zapasowego Airbusa
i voila, jeszcze tylko zatankować i do Tokio!
Wszystko zajęło niecałe dwie godziny a pewnie byłoby jeszcze szybciej, gdyby nie musieli
przynajmniej znowu dwa razy zmienić bramki.
Drobna trudność pojawiła się na koniec już na pokładzie.
Airbus Airbusowi nierówny i okazało się, że ten zapasowy jest trochę krótszy,
w związku z tym numery foteli widniejące na naszej karcie pokładowej tutaj nie występują.
Stewardesa poradziła sobie z tym problemem bez mrugnięcia okiem.
Do Tokio dolecieliśmy szczęśliwie, jedzenie było dobre a obsługa miła.
podoba mi się Twój styl i czekam na kontynuację 
